Wie bij de directie van de gevangenis corruptie meldt of meer transparantie vraagt wordt onzacht tegengewerkt.
Wie bepaalde onregelmatigheden ter spraken brengt of zijn nek uitsteekt voor zichtbare problemen
riskeert onder de hakbijl van diezelfde directie of van de penitentiair beambten (PB) te belanden.
De megastructuren mogen niet in een zwart daglicht worden geplaatst.
Spreekrecht, dat niet absoluut is, wordt getolereerd als het in het voordeel uitpakt; indien dat niet is
wordt het snel van tafel geveegd.
Bij grote onregelmatigheden wordt er de nadruk gelegd op "spreekplicht".

x1 (bekend bij de webbeheerder) 20160105

Wij zijn op zoek naar enthousiaste mensen die op vrijwillge basis samen enkele uurtjes per maand vrij kunnen maken om onze website te onderhouden.  

U kunt een heel boeiende ervaring opdoen en u kunt zelf bepalen hoeveel tijd u er voor kan vrijmaken.

We denken aan studenten crimimilogie, maatschappelijke werk of mensen die gewoon voeling hebben met detentie.

Meer info via: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .
Aarzel niet om ons te contacteren voor meer informatie.

Een wel heel bijzonder initiatief van Baptisten Gemeente Brugge.
Op 22 mei zal er een lezing plaatsvinden met als thema: 'KNOCKING on heavens door' met niemand minder als Joop Gottmers als gast.

Maar wie is Joop Gottmers: Joop Gottmers heeft in zijn leven als kickboxer veel meegemaakt. Hij groeide op als zoon van een cafe-eigenaar. Zijn leven ontaardde in een uitzichtloze keten van geweld, drugs, seks, geld en nog meer ellende.

beb00121 bd1c 4d4d b529 b9ec3fc689c2

Zo wreed vreemd kan het gaan...Je wordt gevraagd naar Frankrijk te komen voor meer duiding bij de crash waarin ook je zoon het leven liet, plots wordt je apart genomen en als je het bureau van de politie weer uit bent, is je zoon van slachtoffer plots dader geworden...
En jij de moeder (en vader) van een man van wie we de (mis)daad nog niet eens kunnen benoemen - terrorist, massa/zelfmoordenaar?

Het kind dat jij 27 jaar geleden met zoveel moeite ter wereld bracht, toen een godsgeschenk, sleurt in zijn dood 149 andere levens mee.
Wat doet die wetenschap met een moeder? Wens je dat hij nooit was geboren? Dat jij het hem niet had geschonken, dat leven dat hij zovele anderen nu abrupt heeft ontnomen?
En hoe kijk je, met al wat je intussen weet, op dat leven terug?
Valt er nog iets moois in te ontwaren of verliezen 27 jaren alle glans?

Het zal de nabestaanden van de (overige) slachtoffers wellicht een zorg zijn.
Is de uitkomst hetzelfde - ze zijn allen dood - Andreas Lubitz heeft die dood gekozen, hún geliefden niet.
En wisten die ouders niet wat woelde in het hart en hoofd van hun zoon?

Ouder ben je voor het leven, wordt vaak gezegd.
En 'Wat een verantwoordelijkheid'.
Wanneer in dat leven wordt je ervan ontslagen?

En zefls als je die, na jaren, hebt afgeschud, schuldgevoel laat zich niet zo rationeel sussen...
Er is erzonde, maar ook iets als erfschuld.

Ze zijn intussen verhoord, vader en moeder Lubits.
Hopelijk worden ze ook met zorg opgevangen.  Zijn er vrienden en familie bij wie ze 'gewoon' rouwende ouders mogen zijn.
Niet zo heel anders dan die andere nabestaanden...

De Standaard- Griet Plets - 28-29 maart 2015

 

Erfschuld... Ik heb het me al wel eens afgevraagd, wanneer ik zelf, voor het makan van deze website, op bezoek ben in de gevangenis en daar terechtkom in de wachtzaal tussen ouders van gedetineerden...
Wat speelt er zich af in hun hoofd?

Het begint eigenlijk al buiten bij het aanbellen aan de deur van de gevangenis... Voorbijgangers die met een vreemde blik naar je kijken...  
Bij het onthaal gebeurt het wel eens dat je hardhandig wordt aangesproken door cipiers... Wat gaat er dan door die mensen heen?  
Wat gaat er door hen heen wanneer er een alarm afgaat bij de controle en ze zich moeten ontdoen van alles wat maar een piepje kan veroorzaken?
Om van daaruit in groepjes te wandelen naar de wachtzaal...

Vaak zie ik daar moeders, met een blik op de grond gericht , schaamte te lezen in hun ogen.
Het gebeurt meer dan eens dat moeders met elkaar beginnen babbelen, want die zullen elkaar wel regelmatig zien in de wachtzaal. En wie begrijpt je beter dan iemand die in dezelfde situatie zit?! 
Het is maar menselijk dat ik ook af en toe eens meeluister naar wat er onder elkaar wordt gezegd, daar tijdens het wachten...
En al meer dan eens hoorde ik moeders tegen elkaar zeggen dat ze in het geheim hun zoon komen bezoeken, dat de rest van de familie het niet mag weten, want dat ze dan woest zouden zijn...
Is dat niet erg? Dat je je als ouder in bochten moet wringen om je zoon/dochter te bezoeken? Is het niet begrijpelijk dat ouderliefde de misdaad overstijgt?

In al deze moeilijke, vernederende, omstandigheden hebben ze maar één doel voor ogen: dat ene uurtje bij hun zoon/dochter zijn, die iets fouts heeft gedaan in onze maatschappij... De ene zijn fout is natuurlijk groter dan de andere, maar neemt dat de liefde voor ons kind weg?! 

Wanneer je dan eindelijk bij je zoon/dochter kan, in tafeltjes allemaal netjes achter elkaar, zodat er toch maar geen aangename omgeving ontstaat: denk je dan als moeder in termen van: "wat heb je toch gedaan, mijn zoon. Waarom heb je die mensen vermoord?" Of denk je dan gewoon: "wat ben ik blij dat ik je terug zie. Ik heb je zoveel te vertellen"... 

 



 

Wat bezielt in godsnaam een manes om iemand te vermoorden?!
VRT-journaliste Machteld Libert maakte in samenwerking met strafpleiter Walter Damen en gerechtspsychiater Chris Dillen een verrassend menselijk portret van drie moordenaars.

Om tot dit boek te komen voerde mevrouw Libert urenlange gesprekken met drie moordenaars in Leuven Centraal.
Niet echt het meest gezellige onderwerp, laat staan locatie, maar toch slaagt ze erin om door hun gevangenisplunje heen te kijken en ene menselijk portret van de drie mannen in kwestie neer te zetten.

Subcategorieën

Penvrienden gezocht

De gedetineerden beschikken niet over internet. Wij ontvangen van hen een zoekertje en plaatsen dit op onze website.
Wanneer u op dit zoekertje reageert of ons een mail stuurt voor meer informatie, dan bezorgen wij u het contactadres van de gedetineerde(n).
U schrijft met hen vanuit uw eigen adres. Na enkele weken nemen wij met u contact op om eens te informeren naar hoe het loopt en hoe u zich erbij voelt.
Met vriendelijke groet,  het Binnendemuren Team